|
|
Autor: Hal Stone. Sidra StoneTytuł: Obejmując nasze "Ja"Tytuł oryginalny: Life and Teaching of the Masters
|
Książka Hal Stone i Sidra Stone była dla mnie jedną z najbardziej przełomowych pozycji na mojej ścieżce rozwoju i poszerzania świadomości. Jej lektura otworzyła przede mną zupełnie nową perspektywę rozumienia samego siebie oraz mechanizmów, które kształtują nasze wewnętrzne i zewnętrzne doświadczenie.
Autorzy opisują w niej koncepcję podosobowości – wewnętrznych głosów, archetypów, aspektów psychiki, które nieustannie funkcjonują w naszej przestrzeni wewnętrznej. Ja sam nazwałem je później grami, które rozgrywają się we mnie. Najważniejszym odkryciem było dla mnie uświadomienie sobie, że to nie „ja” jestem tymi głosami, lecz że są to aspekty mnie – bardzo często odziedziczone:
– z linii rodowych,
– z archetypów kulturowych,
– z pola świadomości społecznej i historycznej.
To zrozumienie było dla mnie ogromnym przełomem. Dzięki niemu pojawił się głęboki wgląd, który pozwolił mi zrobić realny krok w stronę wolności wewnętrznej. Zyskałem możliwość obserwowania tych głosów zamiast utożsamiania się z nimi, co w praktyce zmieniło sposób, w jaki funkcjonuję, podejmuję decyzje i reaguję na rzeczywistość.
Książka ta była również niezwykle ważna w mojej pracy coachingowej. Wiedza, która z czasem przekształciła się we wgląd i doświadczenie, pozwoliła mi skuteczniej wspierać innych w odkrywaniu mechanizmów rządzących ich wewnętrznym światem. Wielu moich klientów realnie skorzystało z tej perspektywy.
Dzięki tej pracy mogłem w kolejnych latach stopniowo uwalniać się od najbardziej dominujących głosów, które wcześniej kontrolowały moją rzeczywistość — takich jak wewnętrzny krytyk, wojownik, nauczyciel, czy inne archetypiczne role. To była fundamentalna zmiana jakościowa.
Obejmując swoje Ja wykracza daleko poza klasyczne ramy psychologii. Autorzy wchodzą tu w obszar świadomości, wymiaru duchowego oraz nieświadomości indywidualnej i zbiorowej. Trudno mi przecenić wagę tej książki — nawet dziś, gdy do niej wracam, jestem pod ogromnym wrażeniem głębi i odwagi myślenia, z jaką została napisana. Zgadzam się z autorami, że wchodzimy w nową erę — renesans świadomości, aspektów istnienia i integracji tego, co dotąd było rozdzielone.
Korzystając z okazji, chciałbym również gorąco polecić kolejną książkę tych samych autorów: Wewnętrzny krytyk. Jest to pozycja, która w bardzo klarowny i praktyczny sposób pokazuje, jak przekształcić destrukcyjną samokrytykę w twórcze, wspierające wewnętrzne narzędzie.
Dla mnie była to książka, która dopełniła zrozumienie jednego z najsilniejszych wewnętrznych głosów. Pokazała, że nie chodzi o walkę z krytykiem, lecz o zmianę relacji z nim i odzyskanie dostępu do jego pierwotnej, ochronnej intencji. Również tę książkę polecam z pełnym przekonaniem — jako niezwykle ważne i praktyczne uzupełnienie Obejmując swoje Ja.
🜂 Książka przełomowa
|
|
Autor: Arnold MindellTytuł: Siła ciszy.
|
Czytanie książek Arnolda Mindella było dla mnie prawdziwym przełomem i skokiem rozwojowym. Nie boję się powiedzieć, że Mindell jest autorem rewolucji w psychologii. Jako psycholog i psychiatra przekroczył on wszystkie klasyczne granice tej dziedziny, integrując doświadczenie terapeutyczne, osobiste przeżycia oraz głęboką pracę ze świadomością.
Arnold Mindell testował na sobie techniki, które później stosował w pracy z innymi – dokładnie tak, jak ja sam pracuję. To sprawiło, że jego podejście było dla mnie nie tylko intelektualnie fascynujące, ale przede wszystkim głęboko prawdziwe i sprawdzalne w doświadczeniu.
Zastanawiałem się, którą z jego książek polecić – Psychologia i szamanizm czy właśnie Siłę ciszy. Wybrałem Siłę ciszy, ponieważ jest to książka, która wprost wchodzi w obszar duchowości, pracy z własnymi aspektami i świata wewnętrznego. To książka, którą nazwałbym:
„Wyjściem psychologii w świat kwantowy”.
Mindell w niezwykły sposób łączy psychologię z pojęciami znanymi z fizyki kwantowej:
– zjawiskiem fali,
– rolą obserwatora,
– nowym rozumieniem czasu,
– pracą poprzez medytację i stan świadomości,
– kontaktem z Jaźnią jako polem integrującym.
Jaźń – w ujęciu Mindella – pokazuje jedność energii wszystkich pól:
pola wewnętrznego, pola świata zewnętrznego, pola przyszłości i pola historii.
To jedno pole świadomości, w którym wszystko pozostaje w relacji.
Ta książka była dla mnie źródłem ogromnej liczby inspiracji, ale przede wszystkim potwierdziła intuicyjnie wypracowany przeze mnie sposób pracy – niezwykle zbieżny z podejściem Mindella. Dzięki niej wiele rzeczy, które już czułem i praktykowałem, znalazło swoje głębokie, spójne ramy.
Serdecznie polecam Siłę ciszy każdemu, kto chce:
– przekroczyć ograniczające go granice,
– wyjść poza klasyczne modele psychologiczne,
– podążać za własną energią rozwoju,
– i odważyć się wejść w bezpośrednie doświadczenie świadomości.
To książka, która nie opisuje drogi – ona nią jest.
🜂 Książka przełomowa
|
|
Autor: Baird T. SpaldingTytuł: Siła ciszy. Życie i nauka Mistrzów
|
Pięciotomowe dzieło Życie i nauka Mistrzów Dalekiego Wschodu było jedną z tych książek, do których wracałem wielokrotnie — nie po to, by je „czytać”, lecz by je rozpoznawać. Z perspektywy czasu widzę bardzo wyraźnie, że nie była to dla mnie książka do intelektualnej analizy, lecz do stopniowego przypominania sobie stanu świadomości, który był mi głęboko znajomy.
Ta książka nie budowała wiary ani systemu przekonań. Nie próbowała przekonywać ani nawracać. W niezwykle spokojny sposób normalizowała to, co dla umysłu wydaje się niemożliwe, a dla świadomości jest po prostu naturalne. Opisywane w niej zjawiska nie wzbudzały we mnie oporu — przeciwnie, budziły poczucie wewnętrznej oczywistości.
Z czasem zrozumiałem, że nie chodziło w niej o mistrzów jako postacie, lecz o stan, z którego oni funkcjonowali. Stan braku separacji między ciałem i duchem, braku walki z materią, braku dramatyzowania zjawisk. Stan, w którym sprawczość nie wynika z ego, lecz z naturalnej harmonii świadomości.
Każdy powrót do tej książki nie był powtórką treści, lecz aktywacją kolejnej warstwy. Czytałem ją wcześniej, niż mój umysł był gotów ją zrozumieć — ale dokładnie wtedy, gdy moja świadomość była gotowa ją zapamiętać. Była dla mnie swoistym mostem czasowym: kodowała coś, co z czasem mogło zostać ucieleśnione.
Z perspektywy, z której dziś patrzę na tę książkę, widzę również coś bardzo istotnego: nie robi ona z mistrzów istot wyższych, nie tworzy hierarchii wtajemniczenia, nie stawia człowieka niżej niż „oświeconych”. Pokazuje, że to, co bywa nazywane cudem, jest naturalnym skutkiem braku wewnętrznego podziału.
Dlatego wracałem do niej tak wiele razy. Nie dlatego, że chciałem stać się kimś innym, lecz dlatego, że ta książka w niezwykle cichy sposób przypominała mi, że mistrzostwo nie jest osiągnięciem, lecz stanem naturalnym.
Dziś nie muszę już jej studiować ani do niej wracać z tą samą intensywnością. To, co było w niej dla mnie żywe, pracuje we mnie bez niej. I właśnie dlatego uważam, że spełniła swoją rolę w sposób doskonały.
🜂 Książka przełomowa
|
|
Autor: Michaił BułhakowTytuł: Mistrz i MałgorzataRok pierwszego wydania: 1966–1967
Tytuł oryginalny: Мастер и Маргарита
|
Ta książka była dla mnie książką przełomu.
Jedną z tych, które nie tylko się czyta, ale które inicjują zmianę świadomości.
Przeczytałem Mistrza i Małgorzatę w młodym wieku i z dzisiejszej perspektywy widzę wyraźnie, że była to dla mnie swoista matura świadomościowa i emocjonalna. Moment, w którym coś we mnie dojrzało i przestawiło się na inny sposób widzenia rzeczywistości.
Ta powieść pozwoliła mi wyjść ze starego świata idei — świata dychotomii, podziałów, prostych narracji dobra i zła, Boga i szatana, winy i kary. Otworzyła mnie na rzeczywistość niedualną, wielowymiarową, ironiczną i jednocześnie głęboko ludzką.
Bułhakow pokazuje świat nie jako pole walki sił metafizycznych, lecz jako grę świadomości, w której to ludzie — poprzez sposób postrzegania, lęki, przekonania i ograniczenia — współtworzą rzeczywistość, w jakiej żyją. Wolność w tej książce nie przychodzi przez zwycięstwo nad kimkolwiek, lecz przez przekroczenie poziomu gry, na którym wszystko wydaje się ostateczne i absolutne.
Mistrz i Małgorzata nie moralizuje i nie daje gotowych odpowiedzi.
Rozszczelnia logikę świata, ale nie odbiera mu realności. Zawiesza umysł, a jednocześnie poszerza świadomość. Pozwala zobaczyć, że systemy, władza, ideologie i nawet „diabeł” są często tylko lustrami ludzkiego postrzegania.
Dziś czuję wobec tej książki głęboką wdzięczność — wobec Bułhakowa, ale także wobec własnej świadomości, że mogłem ją wtedy przeczytać i przyjąć. Rozumiem już, dlaczego wracałem do niej wielokrotnie. Nie była lekturą na jeden moment życia. Była towarzyszką przejścia.
To jedna z tych książek, które nie starzeją się razem z czytelnikiem —
one dojrzewają wraz z nim.
Gdy słowo powstaje z prawdy,
czas nie ma nad nim władzy.
🜂 Książka przełomowa








































