Moc nowej świadomości

Piszę ten tekst dlatego, że właśnie przed chwilą poczułem bardzo intensywny sygnał z serca, żeby to zrobić.

Planowałem coś zupełnie innego.

Miałem otwarty inny wątek, inne zadanie, inne „ważne sprawy”.

A jednak pojawiła się jednoznaczna informacja z wnętrza:

teraz zajmij się tematem mocy nowej świadomości

Nie była to emocjonalna fala.
Nie było w tym patosu.
Była jasność.

I za tą jasnością poszedłem.

Temat jest dla mnie niezwykle istotny.

Delikatny.

A równocześnie całkowicie nowy – nowy w sensie jakościowym, nie teoretycznym.

Wchodzący w inną rzeczywistość funkcjonowania.

Intencja

Dlaczego to piszę?

Po pierwsze – chcę podzielić się doświadczeniem.

Nie teorią.
Nie ideą.
Nie koncepcją duchową.

Doświadczeniem.

Moje wejście w nową moc, moje zrozumienie istoty źródła – i tego, że źródło nie jest gdzieś „poza mną” – jest jedną z najważniejszych części procesu, przez który właśnie przechodzę.

Jestem w momencie, który nazywam:

końcem integracji i przejściem w manifestację

Oba te etapy wciąż się przeplatają.

Integracja jeszcze trwa, ale wyraźnie słabnie.

Coraz mniej jest rozpuszczania starych struktur, coraz mniej domykania przeszłości.

Coraz więcej jest ruchu do przodu.

Coraz więcej jest realnego przejawiania się nowej jakości w działaniu, decyzjach, relacjach, pracy, ciele.

Jednym z podstawowych aspektów tej manifestacji jest doświadczanie coraz większej… mocy.

Szukam dobrego słowa.

„Moc” wydaje mi się obecnie najuczciwsza.

Nie chodzi o potęgę.
Nie chodzi o wyższość.
Nie chodzi o bycie supermanem.
Nie chodzi o tworzenie nowej szkoły nadludzkości.

Chodzi o coś znacznie bardziej subtelnego i znacznie bardziej konkretnego jednocześnie.

Chcę podzielić się moimi wnioskami i odkryciami dotyczącymi tego, jak sięgać do mocy nowej świadomości i jak z niej korzystać – w sposób dojrzały, stabilny, pozbawiony potrzeby dominacji czy udowadniania czegokolwiek.

To nie jest doskonałość.
To jest stabilność.

To jest moja droga. Nie twierdzę, że jest uniwersalna.

Dlaczego to jest wyzwaniem?

Bo to zmienia praktycznie wszystko.

Wychodzę ze starych wzorców:

• wzorca rywalizacji,
• wzorca walki,
• wzorca zdobywania,
• wzorca szukania mocy i „skarbów” na zewnątrz siebie.

Przez lata – świadomie i nieświadomie – funkcjonowałem w paradygmacie, że siła jest czymś, co trzeba zdobyć.

Udowodnić.
Wypracować.
Wywalczyć.
Wynegocjować.
Wytrzymać.

A kiedy te procesy zaczynają się zatrzymywać, kiedy przestają być napędzane, kiedy nie są już karmione – przechodzą przez doświadczenie.

Integrują się.

I zaczynają zamieniać się w mądrość.

Znika napięcie.
Znika presja.
Znika potrzeba konfrontacji.

Powstaje przestrzeń.

I w tej przestrzeni zaczyna być odczuwalna nowa forma mocy.

Nie agresywna.
Nie ekspansywna.
Nie reaktywna.

Nowa.

Można by powiedzieć – odkrywanie czegoś, co zawsze było oczywiste, ale nie było uświadomione w praktyce.

Odkrywanie tego, że:

Ja jestem źródłem mojej mocy.
Ja jestem źródłem.

Dla niektórych brzmi to mistycznie.

Inni powiedzą, że nauka tego nie potwierdza, że człowiek jest organizmem cudzożywnym i zależnym od zewnętrznych źródeł energii.

Nie zamierzam z tym polemizować.

Nie chodzi o metafizykę.
Nie chodzi o ideologię.
Nie chodzi o spór światopoglądowy.

Chcę pokazać coś super-praktycznego. Chcę opisać:

• co realnie czuję,
• co się zmieniło w moim układzie nerwowym,
• jak wygląda doświadczenie mocy bez adrenaliny,
• jak działa brak oczekiwań,
• jak wygląda koniec „zbawcy”,
• jak transformuje się „wilk”,
• jak zmienia się relacja z ciałem,
• czym jest stabilne centrum 10/10.

To nie jest teoria rozwoju osobistego.

To jest opis zmiany jakości funkcjonowania.

I to jest dopiero początek.

Archetypy: sportowiec, wojownik, wilk

Wejście w świat nowej mocy jest dla mnie szczególnym wyzwaniem z bardzo konkretnego powodu:

Jestem byłym sportowcem.

Archetyp sportowca był we mnie zawsze silny.

Podobnie archetyp wojownika.

Jest też archetyp wilka.

Nie będę ich teraz szeroko opisywał.

Dla mnie są oczywiste.

To energie, które przez lata budowały moją tożsamość: dyscyplina, wytrzymałość, przekraczanie granic, gotowość do konfrontacji, czujność, terytorialność, samotna odpowiedzialność, instynkt przetrwania.

To nie są złe energie.

To są potężne energie.

Problem zaczyna się wtedy, kiedy archetyp staje się dowódcą.

Przez wiele lat podążałem za nimi.

To one decydowały o tempie.

To one ustalały poziom napięcia.

To one mówiły:

„Jeszcze. Mocniej. Szybciej. Wyżej. Nie odpuszczaj.”

W starym świecie to działało.

Dawało wyniki.

Dawało strukturę.

Dawało poczucie kontroli.

Ale w nowej rzeczywistości te same energie zaczęły być zbyt wąskie.

Wejście w nową moc nie polegało na uwolnieniu tych archetypów.

Nie chodziło o to, żeby przestać być sportowcem, przestać być wojownikiem, przestać mieć w sobie wilka.

Chodziło o coś znacznie subtelniejszego:

Zobaczyć je w pełnym wymiarze.

Zobaczyć ich siłę i ich ograniczenie.

Zobaczyć ich mądrość i ich cień.

I przede wszystkim – przestać być przez nie prowadzonym.

Dziś jest odwrotnie.

Te archetypy nie są już moimi panami.

Nie są już moimi dowódcami.

Nie nadają rytmu mojemu układowi nerwowemu.

Są moimi narzędziami.

Mogę wejść w energię wojownika, kiedy potrzebna jest stanowczość.

Mogę wejść w energię sportowca, kiedy potrzebna jest konsekwencja i struktura.

Mogę wejść w energię wilka, kiedy potrzebna jest intuicja, wyczucie przestrzeni, ochrona granic.

Ale to ja decyduję.

To jest fundamentalna zmiana.

Nowa moc nie polega na tym, że staję się „silniejszy” w starym rozumieniu siły.

Nowa moc polega na tym, że odzyskuję centrum, z którego mogę świadomie korzystać z każdej energii.

To jest różnica między byciem napędzanym a byciem świadomym użytkownikiem energii.

Kiedy archetyp jest dowódcą, ciało żyje w permanentnej mobilizacji.

Kiedy archetyp jest narzędziem, ciało może wracać do regulacji.

I tutaj zaczyna się prawdziwa zmiana.

Bo nowa moc nie rodzi się z napięcia.

Nie rodzi się z walki.

Nie rodzi się z porównywania się.

Rodzi się z centrum.

A centrum nie jest agresywne.

Jest stabilne.

Moje doświadczenie ostatnich dni pokazuje mi bardzo wyraźnie:

im bardziej reguluję układ nerwowy,
im bardziej pozwalam sobie na ciszę,
im mniej mam oczekiwań wobec świata i wobec siebie,
tym bardziej czuję moc.

To jest całkowite odwrócenie starego paradygmatu sportowca i wojownika.

W starym świecie: napięcie = gotowość = siła.
W nowym świecie: regulacja = obecność = moc.

To jest moment, w którym wilk przestaje warczeć bez potrzeby.

Siedzi.

Patrzy.

Wie, że może wstać w każdej chwili.

Ale nie musi.

I właśnie w tym „nie musi” pojawia się nowa jakość.

Ciało – pierwsze laboratorium nowej mocy

Nowa moc, moc nowej świadomości, manifestuje się na wszystkich moich poziomach.

Na poziomie fizycznego ciała – przede wszystkim przez układ nerwowy.

Na poziomie umysłu.

Na poziomie mentalnym i poza nim.

W świadomości i w nieświadomości.

Nie jest to zmiana jednego obszaru.

To zmiana całego systemu.

Zacznę od ciała.

Bo to ono stało się dla mnie pierwszym i najbardziej namacalnym laboratorium tej przemiany.

Mam 55 lat.

Moje ciało się starzeje – to fakt biologiczny.

A jednak nie czuję się stary.

Wręcz przeciwnie – czuję w sobie energię młodości.

Chęć działania.

Motywację.

Ciekawość ruchu.

Nowa moc ciała nie polega na tym, że nagle mam siłę dziewiętnastolatka.

Nie mam.

I nie potrzebuję mieć.

Polega na czymś innym.

Przez lata moje ciało było narzędziem do zdobywania.

Do wygrywania.

Do rywalizacji.

Do udowadniania światu, że jestem mocny.

Było też – i to mówię uczciwie – narzędziem do zdobywania akceptacji innych, pokazywania również kobietom, z jakim „mocarzem” mają do czynienia.

To był stary paradygmat.

Ciało jako instrument sukcesu.

Ciało jako dowód wartości.

Ciało jako narzędzie walki o miejsce w hierarchii.

Koniec tego.

Zacząłem traktować moje ciało jak partnera.

Nie jak podwładnego.

Nie jak maszynę.

Nie jak konia, którego trzeba poganiać.

Partnera.

Z którym wspólnie podejmujemy decyzje:

kiedy i jak wykorzystać energię,
kiedy przyspieszyć,
kiedy zwolnić,
kiedy odpuścić.

Cele przestały nami rządzić.

To jest ogromna zmiana.

Dobrostan mojego ciała stał się równorzędnym kryterium decyzji.

Nie tylko wynik.

Nie tylko ambicja.

Nie tylko „czy dam radę”.

Zaczęliśmy – ja i moje ciało – szukać kompromisu między moimi pomysłami a jego realnymi możliwościami.

I stało się coś zaskakującego.

Im mniej wymuszam,
im mniej naciskam,
im mniej walczę z ciałem,
tym więcej mam energii.

Odkryłem, że sposób zarządzania energią generuje jej ogromne ilości.

To jest paradoks starego sportowca:

mniej presji – więcej mocy.

Nie mam tej samej siły, co w wieku 19 czy 20 lat.

Ale mam coś, czego wtedy nie miałem:

mądrość wykorzystania siły.

Zrozumienie trybów energetycznych mojego ciała.

Rozpoznawanie momentów szczytu i momentów regeneracji.

Dostosowanie aktywności do realnej gotowości organizmu.

Pływam.

Lepiej niż kiedyś.

Inaczej.

Staram się pływać harmonijnie.

Szukam rytmu, nie dominacji nad wodą.

Są momenty, kiedy wchodzę w pływanie siłowe.

Ale tylko wtedy, gdy czuję, że to jest właściwy moment.

Jeżdżę rowerem na długie wycieczki.

Czasem bardzo intensywnie.

Wjeżdżam na warszawskie „góry”.

Ale tylko wtedy, gdy ciało jest na to gotowe.

Zacząłem dużo chodzić.

Chodzę po górach intensywnie.

Wróciłem do jazdy na nartach.

Nie po to, żeby coś udowodnić.

Nie po to, żeby być najlepszym na stoku.

Po to, żeby doświadczać mocy w ruchu.

To jest zupełnie inna jakość.

Zniknęła walka między mną a moim ciałem.

Zniknął stres.

Zniknęło wymuszanie.

A w ich miejsce pojawiło się coś stabilniejszego:

zaufanie.

Moje ciało zaczęło funkcjonować inaczej.

Układ nerwowy przestał żyć w permanentnej mobilizacji.

Regulacja stała się normą, a nie wyjątkiem.

I dzięki temu zaczynam odkrywać potencjały, których wcześniej nie widziałem.

Nie dlatego, że jestem silniejszy fizycznie.

Ale dlatego, że przestałem być przeciwko sobie.

Ciało jako partner.
Energia jako zasób, którym zarządza się mądrze.
Ruch jako współpraca, nie walka.

 

Regulacja układu nerwowego – fundament nowej mocy

Jeżeli miałbym wskazać jeden element, który realnie zmienił wszystko, powiedziałbym bez wahania:

regulacja układu nerwowego.

Nie koncepcja.
Nie afirmacja.
Nie przekonanie.

Biologia.

Przez lata mój układ nerwowy funkcjonował w trybie mobilizacji.

Sportowiec.
Wojownik.
Wilk.

To nie są tylko archetypy psychologiczne.

To są konkretne konfiguracje neurobiologiczne.

Gotowość.
Czujność.
Napięcie.
Reakcja.

W tym trybie można osiągać wyniki.

Można wygrywać.

Można imponować.

Ale nie można być w trwałym centrum.

Długotrwała mobilizacja ma swoją cenę.

Nawet jeśli jest „wysokofunkcjonująca”.

Nawet jeśli wygląda na kontrolowaną.

Nowa moc zaczęła się pojawiać dopiero wtedy, kiedy zacząłem realnie regulować swój układ nerwowy.

Nie przez ucieczkę od wyzwań.

Nie przez rezygnację z działania.

Ale przez zmianę bazowego stanu.

Zamiast stałej mobilizacji – stabilna obecność.

To jest subtelna, ale fundamentalna różnica.

W starym modelu napięcie było normą.

Rozluźnienie – chwilowym przystankiem.

W nowym modelu regulacja jest normą.

Mobilizacja – świadomym wyborem.

To całkowicie zmienia sposób doświadczania mocy.

Bo kiedy układ nerwowy jest w regulacji:

• decyzje nie są reaktywne,
• działania nie są kompensacyjne,
• ambicja nie jest napędzana brakiem,
• ciało nie jest w trybie „walcz albo uciekaj”.

Zaczyna pojawiać się coś, co nazwałbym spokojną intensywnością.

To nie jest apatia.

To nie jest wycofanie.

To nie jest duchowe odklejenie.

To jest stan, w którym energia jest dostępna – ale nie jest rozproszona.

Zauważyłem bardzo konkretną rzecz:

im bardziej reguluję układ nerwowy, tym większą mam pojemność.

Pojemność na:

• napięcie w relacjach,
• trudne rozmowy,
• presję czasu,
• nowe wyzwania,
• emocje innych ludzi.

 

Energia, która wcześniej była przeznaczona na czujność i obronę, wraca do kreacji.

To jest ogromna różnica.

Regulacja układu nerwowego sprawiła, że przestałem być napędzany przez adrenalinę.

A przez wiele lat adrenalina była moim paliwem.

Dziś paliwem jest stabilność.

I tu pojawia się bardzo ważne odkrycie:

moc bez adrenaliny jest większa niż moc napędzana adrenaliną.

Bo adrenalina daje krótkoterminowy zryw.

Regulacja daje długoterminową sprawczość.

To właśnie w tym miejscu przestałem potrzebować zewnętrznych bodźców, żeby poczuć, że żyję.

Przestałem potrzebować intensywności, konfliktu, presji.

Cisza przestała być brakiem bodźców.

Stała się źródłem energii.

Brak oczekiwań przestał być rezygnacją.

Stał się przestrzenią.

I w tej przestrzeni zaczęło być wyraźnie czuć centrum.

Stabilne.

Nie 3 na 10.

Nie 7 na 10.

10 na 10 – ale bez napięcia.

To nie jest stan euforii.

To nie jest „wysoki wibracyjnie” moment.

To jest głęboka, cicha stabilność.

Regulacja układu nerwowego zmieniła też moje relacje.

Nie reaguję tak szybko.

Nie wchodzę automatycznie w obronę.

Nie muszę udowadniać swojej racji.

Pojawił się dystans między bodźcem a reakcją.

A w tym dystansie jest wolność.

I to jest fundament nowej mocy:

Nie to, że mogę zareagować szybciej.

Ale to, że nie muszę reagować od razu.

Nie to, że potrafię nacisnąć mocniej.

Ale to, że potrafię nie naciskać.

Nie to, że jestem twardszy.

Ale to, że jestem bardziej stabilny.

Nowa świadomość bez regulacji układu nerwowego pozostaje ideą.

Z regulacją – staje się ucieleśniona.

To jest moment, w którym moc przestaje być koncepcją duchową, a zaczyna być fizjologią.

Stabilne centrum 10 na 10 – jak działa w codzienności

Skoro regulacja układu nerwowego stała się fundamentem, naturalną konsekwencją jest coś, co nazywam stabilnym centrum 10  na 10.

To nie jest skala nastroju.

To nie jest poziom ekscytacji.

To nie jest „jest mi świetnie”.

To jest poziom wewnętrznej stabilności.

10/10 nie oznacza euforii.

Oznacza pełną dostępność do siebie.

To nie znaczy, że nie mam dni słabszych. To znaczy, że wiem, jak przez nie przechodzić.

Kiedy mówię 10 na 10, mam na myśli stan, w którym:

– jestem w kontakcie z ciałem,
– jestem świadomy emocji,
– nie jestem przez nie zalewany,
– mam dostęp do energii,
– nie jestem rozproszony.

To centrum nie znika, gdy pojawia się trudność.

Ono pozostaje, nawet gdy sytuacja jest wymagająca.

Decyzje

Kiedy jestem w stabilnym centrum, decyzje przestają być dramatyczne.

Nie ma w nich napięcia typu: „A co jeśli to błąd?”

Nie ma presji: „Muszę wybrać idealnie”.

Pojawia się jasność.

Wybór wynika z kierunku, a nie z lęku.

To ogromna zmiana dla kogoś, kto przez lata podejmował decyzje w trybie mobilizacji.

Relacje

W stabilnym centrum nie muszę nikogo naprawiać.

Nie muszę nikogo przekonywać.

Nie muszę być zbawcą.

To prowadzi nas naturalnie do kolejnego elementu.

Koniec zbawcy

Regulacja układu nerwowego przyniosła jeszcze jedną fundamentalną zmianę:

zniknęła potrzeba ratowania świata.

Archetyp zbawcy jest subtelniejszy niż wojownik.

Nie walczy wprost.

On pomaga.
Wspiera.
Daje.
Niesie.

Ale bardzo często robi to z napięcia.

Z potrzeby bycia potrzebnym.

Z potrzeby potwierdzenia swojej wartości.

Z przekonania, że jeśli nie ja – to kto.

Kiedy układ nerwowy jest w mobilizacji, łatwo wchodzić w rolę zbawcy.

Bo to daje poczucie sensu i intensywności.

Kiedy pojawia się regulacja, coś się zmienia.

Zaczynam widzieć, że każdy ma swoją drogę.

Że nie muszę nikogo wyciągać z jego doświadczeń.

Że mogę wspierać bez przejmowania odpowiedzialności za cudze życie.

To jest ogromne odciążenie.

Znika presja bycia silnym dla wszystkich.

Znika presja bycia tym, który wie lepiej.

Znika presja bycia punktem odniesienia.

Pozostaje obecność.

Nowa moc nie polega na tym, że jestem dla wszystkich podporą.

Polega na tym, że jestem stabilny w sobie.

I z tej stabilności mogę:

– pomagać, gdy jestem o to proszony,
– odmawiać, gdy to nie jest moje,
– mówić „nie wiem”,
– pozwolić innym doświadczyć ich własnych lekcji.

To nie jest wycofanie.

To jest dojrzałość energetyczna.

Jak to działa w codzienności?

Stabilne centrum 10 na 10 oznacza, że:

– nie potrzebuję konfliktu, żeby czuć intensywność,
– nie potrzebuję sukcesu, żeby czuć wartość,
– nie potrzebuję aprobaty, żeby czuć bezpieczeństwo.

To oznacza również, że:

– mogę wejść w mobilizację, kiedy jest potrzebna,
– ale nie mieszkam w niej.

Mogę być wojownikiem w konkretnej sytuacji.

Mogę być sportowcem w konkretnym wyzwaniu.

Mogę być wilkiem, gdy trzeba chronić granice.

Ale po wszystkim wracam do centrum.

I to jest nowość.

Dawniej intensywność była domem.

Dziś domem jest stabilność.

Wymiar praktyczny – co realnie zrobiłem?

Ta zmiana nie wydarzyła się przez jedną decyzję.

To był proces:

– świadome spowalnianie reakcji,
– praca z oddechem,
– regularny ruch dostosowany do realnej gotowości ciała,
– ograniczenie bodźców,
– zmniejszenie oczekiwań wobec siebie i innych,
– obserwowanie impulsu zamiast natychmiastowego działania.

Najważniejsze jednak było coś innego:

zaufanie, że nie muszę być w napięciu, żeby być skuteczny.

To był największy lęk starego systemu.

Dziś widzę wyraźnie:

największa moc nie pochodzi z napięcia.

Największa moc pochodzi z regulacji.

I to właśnie jest dla mnie istota mocy nowej świadomości:

nie walczyć o energię,
nie udowadniać swojej siły,
nie ratować świata,
ale być w centrum – stabilnym, świadomym, dostępnym.

Transformacja wilka – od przetrwania do suwerenności

Archetyp wilka był we mnie zawsze bardzo silny.

Wilk to czujność.

Wilk to instynkt.

Wilk to niezależność.

Wilk to samotna odpowiedzialność.

Przez lata wilk był częścią mojego systemu przetrwania.

Nie w sensie dramatycznym.

Nie chodzi o fizyczne zagrożenie.

Chodzi o subtelny stan wewnętrzny: świat jest wymagający, więc muszę być gotowy.

Wilk obserwuje.

Wilk analizuje.

Wilk szybko reaguje.

Wilk nie zasypia głęboko.

Ten stan dawał mi przewagę.

W biznesie.

W sporcie.

W relacjach.

Ale był też nieustannym napięciem.

Wilk żyje w systemie:

czy to bezpieczne?

czy to zagrożenie?

czy muszę się bronić?

czy muszę przejąć kontrolę?

To jest biologia przetrwania.

I przez długi czas myliłem to z siłą.

Bo wilk jest silny.

Ale jego siła jest reaktywna.

Nowa moc zaczęła się wtedy, kiedy wilk przestał być w trybie przetrwania.

Nie zniknął.

Nie został „uduchowiony”.

Nie został stłumiony.

Został zintegrowany.

To jest kluczowe słowo: integracja, nie eliminacja.

Transformacja wilka nie polega na tym, że przestaję mieć instynkt.

Polega na tym, że instynkt przestaje zarządzać całym moim systemem.

Dziś wilk we mnie siedzi spokojnie.

Patrzy.

Czuje.

Wie.

Ale nie musi reagować na każdy bodziec.

To jest przejście z przetrwania do suwerenności.

W przetrwaniu:

– reaguję szybko,
– kontroluję przestrzeń,
– zabezpieczam się,
– przewiduję zagrożenia.

W suwerenności:

– wybieram, czy reagować,
– nie potrzebuję kontrolować wszystkiego,
– mam dostęp do zasobów,
– ufam swojej stabilności.

Wilk przestał być samotnym strażnikiem świata. Nie dlatego, że świat przestał być wymagający, ale dlatego, że przestałem być z nim w wojnie.

Stał się świadomym strażnikiem granic.

To ogromna różnica.

W przetrwaniu wilk musi udowodnić swoją pozycję.

W suwerenności wilk jej nie traci, nawet gdy milczy.

To przejście zmieniło też moje relacje.

Nie muszę dominować.

Nie muszę zaznaczać terytorium.

Nie muszę być najsilniejszy w pomieszczeniu.

Mogę być obecny.

A obecność jest silniejsza niż demonstracja siły.

Transformacja wilka oznacza też coś bardzo praktycznego:

zaufanie do siebie bez potrzeby ciągłego potwierdzania.

Nie muszę sprawdzać, czy jestem wystarczający.

Nie muszę testować siebie przez wyzwania tylko po to, by poczuć moc.

Moc jest dostępna bez walki.

To jest suwerenność.

Suwerenność to nie izolacja.

To nie zamknięcie się w samotności.

To nie „nie potrzebuję nikogo”.

Suwerenność to wewnętrzna stabilność, która nie zależy od zewnętrznej hierarchii.

Wilk w suwerenności:

– potrafi współpracować,
– potrafi odpoczywać,
– potrafi nie reagować,
– potrafi być miękki bez utraty siły.

To jest zupełnie inna jakość męskości.

Nie agresywna.

Nie reaktywna.

Nie defensywna.

Stabilna.

I w tym miejscu widzę bardzo wyraźnie:

nowa moc nie polega na tym, że przestaję być wojownikiem czy wilkiem.

Nowa moc polega na tym, że przestaję żyć w trybie przetrwania.

A kiedy przestaję żyć w przetrwaniu, energia, która wcześniej była przeznaczona na czujność i obronę, wraca do kreacji.

To jest moment przejścia.

Z wilka, który musi walczyć o swoje miejsce,

do wilka, który zna swoje miejsce.

To jest suwerenność.

Uwolnienie umysłu – wejście w przestrzeń możliwości

Wejście w nową przestrzeń mocy było dla mnie przede wszystkim uwolnieniem umysłu.

Nie chodzi o „pozytywne myślenie”.

Nie chodzi o motywacyjne hasła.

Chodzi o realne rozmontowanie wzorców, które przez lata definiowały, kim jestem i kim mogę być.

Miałem w sobie bardzo konkretny profil zawodowy.

Konkretną historię.

Konkretny zestaw kompetencji.

A wraz z nimi – bardzo subtelne ograniczenia.

To jest możliwe dla ciebie.

To już nie.

To nie twój świat.

Tu są specjaliści.

Tego nie potrafisz.

Te przekonania nie były dramatyczne.

Były racjonalne.

Wręcz rozsądne.

Ale były ograniczające.

Uwolnienie z tych wzorców nie nastąpiło gwałtownie.

To był proces.

Stopniowe podważanie granic, które sam sobie wyznaczyłem.

Zostawiłem przekonanie, że nie mam kompetencji muzycznych.

Zostawiłem przekonanie, że nie potrafię malować.

Że nie potrafię rysować.

Że nie potrafię rzeźbić.

Zacząłem grać.

Tworzyć swoje piosenki.

Komponować.

Zacząłem pisać wiersze.

Napisałem powieść.

Zacząłem malować.

Rysować różnymi technikami.

Tworzyć obrazy mojej transformacji.

Te obrazy wciąż wiszą na moich ścianach.

I kiedy dziś na nie patrzę, widzę w nich coś więcej niż estetykę.

Widzę informację.

To, co malowałem, było w istocie dialogiem z moją jaźnią.

Nieświadomym przewodnictwem, które prowadziło rękę, zanim rozum wiedział, dokąd idę.

Dziś odkrywam w tych obrazach informacje, które sam dla siebie przygotowałem – dotyczące tego, przez co będę przechodził i jak to się zamanifestuje.

To było jedno z największych odkryć:

moc informacji.

Moc symbolu.

Moc metafory.

Moc obrazu.

Moc grafiki.

Moc formy.

Zrozumiałem, że twórczość nie jest dodatkiem do życia.

Jest narzędziem komunikacji między świadomością a nieświadomością.

A kiedy umysł przestaje się ograniczać do tego, co „racjonalnie możliwe”, zaczyna funkcjonować w przestrzeni potencjałów.

To zmieniło wszystko.

Zmiany w moim umyśle wpłynęły również na bardzo praktyczne obszary życia.

Zacząłem robić rzeczy, które kiedyś uznałbym za domenę specjalistów.

Zacząłem gotować – dziś uwielbiam być kucharzem.

Zmieniałem płytki na balkonie.

Odnawiałem mieszkania.

Pracowałem z drewnem.

Tworzyłem proste meble – półki, szafki.

Odnawiałem werandy.

Rzeźbiłem.

Nie dlatego, że musiałem.

Nie dlatego, że chciałem komuś coś udowodnić.

Ale dlatego, że przestałem zakładać, że „nie potrafię”.

Wszystko, do czego zacząłem podchodzić, traktowałem jako coś, czego mogę się nauczyć.

To jest ogromna zmiana w konfiguracji umysłu.

Z umysłu, który ocenia i ogranicza,

w umysł, który eksploruje.

Z przestrzeni: „czy mam kompetencje?”,

w przestrzeń: „co się stanie, jeśli spróbuję?”.

To jest kolejny wymiar mocy nowej świadomości:

umysł funkcjonujący w polu możliwości, nie w polu ograniczeń.

Co ciekawe, ta zmiana nie spowodowała chaosu.

Nie rozproszyła mnie.

Przeciwnie.

Kiedy przestałem zamykać się w jednym, wąskim profilu tożsamości, pojawiła się większa spójność.

Bo nie byłem już zamknięty w roli.

Byłem w ruchu.

Nowa moc nie polega na tym, że robię wszystko.

Polega na tym, że nie blokuję siebie przed tym, co naturalnie chce się przeze mnie wyrazić.

To jest różnica między ambicją a ekspresją.

Ambicja chce zdobyć.

Ekspresja chce się przejawić.

A kiedy umysł przestaje być strażnikiem ograniczeń, zaczyna być przestrzenią kreacji.

Umysł bez sufitu

Kończąc wątek umysłu – ta przemiana doprowadziła mnie do bardzo konkretnego odkrycia:

moje możliwości są znacznie większe, niż kiedykolwiek zakładałem.

Nie chodzi o pychę.

Nie chodzi o wszechmoc.

Chodzi o brak wewnętrznego sufitu.

Dziś nie ma rzeczy, z którą – przy odpowiednim czasie i zaangażowaniu – nie dam sobie rady.

To zdanie kiedyś brzmiałoby jak motywacyjny slogan.

Dziś jest doświadczeniem.

Projekty, którymi się zajmuję – na różnych poziomach – kończę.

Zawsze.

Nie zawsze efekt jest dokładnie taki, jak wyobrażałem go sobie na początku.

Czasem jest inny.

Czasem lepszy.

Czasem po prostu realistyczny.

Ale jest domknięcie.

Jest odpowiedzialność.

Jest sprawczość.

Terra incognita z przeszłości kusi mnie i w nią wchodzę.

To, czego kiedyś bym się nie podjął – dziś mnie kusi.

Przykład bardzo praktyczny:

opanowałem sztukę przepychania kanalizacji.

Nie wzywam żadnych hydraulików.

Robię to sam w sposób, który odkryłem.

Nauczyłem się również korzystać z pomocy innych.

Ale jako źródeł inspiracji i źródeł wiedzy.

I to dotyczy wszystkich aspektów mojego praktycznego życia.

Wymiar manifestacji – kiedy moc staje się działaniem

Odkryłem również coś, co nazywam moc płynącą z doświadczenia.

Pozwala na to, żeby działo się to, co czuję, że ma się wydarzyć w moim życiu.

Tutaj szczególnie jest aspekt relacyjny:

relacje moje rodzinne, relacje ze znajomymi, z klientami, z tymi, z którymi współpracuję.

Każda z tych relacji ma swój ogromny potencjał.

Wystarczy tylko, że zatrzymamy się, zatrzymam się na chwilę, uspokoję umysł.

To jestem w stanie odkryć niezwykłość tychże relacji.

Ale przede wszystkim źródło niekończących się zasobów informacyjnych, możliwości, potencjału.

Jeżeli chodzi o doświadczenia mojego życia, to przestałem się chronić przed pewną grupą doświadczeń, które wcześniej mi się nie podobały.

Wszystko przez to przechodzę.

We wszystkim przez to przechodzę, przez to oczywiście chcę przechodzić, co ze mną jest, pozostało i co się manifestuje.

W tym doświadczeniu, w procesie doświadczania widzę potencjał i źródło mądrości.

Proces jest następujący:

wchodzę w coś,
realizuję to,
szukam najlepszych rozwiązań,
znajduję je,
a potem zastosowuję w praktyce.

A na końcu wyciągam z tego mądrość, która wędruje do wszystkich aspektów mnie i wzbogaca mnie przed kolejnym projektem.

A więc moje doświadczenia wszystkie to źródło mocy mojej mądrości.

Rzeczywistość jako pole potencjałów

Zatem odkryłem, teraz co odkryłem, konsekwencją to, co odkryłem, to to, że rzeczywistość, w której jestem, w której funkcjonuję, jest zbiorem potencjałów, możliwości, źródłem obfitości wiedzy, mądrości, informacji.

To jest prawdziwa moc.

Od mojego stanu, mojej gotowości, od stanu mojej świadomości zależy, jak i czy do niej sięgnę.

Czy wrócę do wzorców z okresu wychowania, starej pracy zawodowej, z programów społecznych, czy też będę podążał za swoimi sprawdzonymi sposobami korzystania z tej mocy i rozwijał je coraz bardziej, wchodząc coraz szerzej w tę moc.

Mój osobisty przepis na moc (wersja kucharska)

A teraz warunki.

Przepis, mój osobisty przepis jako przepis kucharski na przepis na moc.

Pierwszym elementem, pierwszym składnikiem mocy jest cisza i spokój.

Cisza jest moim zdaniem prawdziwym źródłem mocy. Cisza nie jest pustką.
Jest przestrzenią, w której nie muszę się bronić.

To cisza pozwala wejść w przestrzenie mocy, w przestrzenie potencjałów, w przestrzenie obfitości.           

To cisza pozwala im się manifestować.

Drugi składnik to spokój.

Spokój rozumiem jako bycie świadomym wszelkich ograniczeń, które pojawiają się w moim życiu.

Po prostu widzenie ich i wyjście ponad nie.

Jeżeli jestem świadom ograniczeń, to jestem w stanie podjąć decyzję, czy mam się z nimi zgadzać, czy też nie.

Jeśli nie, to po prostu pozwalam im odejść, wychodzę ponad nie.

A więc cisza i spokój.

Trzeci składnik to w moim modelu przyzwolenie, to oddanie, przyzwolenie na to, żeby wydarzyło się to w najlepszy sposób, to oddanie odpowiedzialności za to, jak to się wydarzy, jak zamanifestuje się moc w moim życiu, oddanie jej jaźni, a więc przyzwolenie, oddanie jej odpowiedzialności.

Punkt kolejny to zaufanie i cierpliwość, co w moim przypadku jest wyzwaniem.

Zaufanie, czyli pozwolenie na to, żeby proces manifestowania się mocy w mojej rzeczywistości, w moim życiu odbywał się w najlepszy dla mnie sposób i żebym go nie zaburzał w żaden sposób.

Zamanifestuje się wtedy, kiedy będę na to gotów, kiedy moja świadomość będzie na to gotowa.

A więc oddanie odpowiedzialności, zaufanie i cierpliwość.

Te wszystkie elementy powodują, że jestem w stanie dostrzec, kiedy ta moc się pojawia i z niej skorzystać.

A więc praktyka, widzenie, wykorzystywanie, mądre korzystanie we właściwy sposób, w odpowiednich proporcjach, tak żeby ta moc mi służyła.

Nie rekomenduję gromadzenia mocy w bankach mocy na wszelki wypadek.

Wtedy moja rola zmienia się w rolę bankiera mocy, a nie tego, kto z niej korzysta.

A więc korzystanie mocy, korzystanie z mocy, wyciąganie z tego doświadczenia mądrości i przyzwalanie na to, żeby zamanifestowała się w nowych formach, nowych sposobach korzystania z mocy.

To mój osobisty przepis.

Nie musisz go stosować.

Znajdź swój przepis, bo czasem będzie naprawdę realny i działający.

Manifest końcowy

Moc nowej świadomości nie jest potęgą nad innymi.

Nie jest dominacją.

Nie jest nadludzkością.

Jest dostępem.

Do siebie.

Do potencjałów.

Do mądrości.

Do rzeczywistości jako pola obfitości.

Jest suwerennością bez izolacji.

Jest stabilnością bez sztywności.

Jest działaniem bez napięcia.

To mój osobisty przepis.

Nie musisz go stosować.

Znajdź swój.

Bo prawdziwa moc zaczyna się wtedy, kiedy przestajesz kopiować cudze receptury i zaczynasz gotować z własnych składników.

A kiedy twój przepis jest prawdziwy – działa.